Respondeat totidem verbis.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Duo Reges: constructio interrete. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu. Quid vero? Nam quid possumus facere melius? Alii rursum isdem a principiis omne officium referent aut ad voluptatem aut ad non dolendum aut ad prima illa secundum naturam optinenda. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas.

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.

Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Sin est etiam corpus, ista explanatio naturae nempe hoc effecerit, ut ea, quae ante explanationem tenebamus, relinquamus. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur. Quid censes in Latino fore? Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;

1. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur.
2. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit?
3. Sin autem ad animum, falsum est, quod negas animi ullum esse gaudium, quod non referatur ad corpus.

Quae possunt eadem contra Carneadeum illud summum bonum dici, quod is non tam, ut probaret, protulit, quam ut Stoicis, quibuscum bellum gerebat, opponeret.

At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute
finis bonorum;

Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem?

Sed ille, ut dixi, vitiose. At iam decimum annum in spelunca iacet. Age sane, inquam. At habetur! Et ego id scilicet nesciebam! Sed ut sit, etiamne post mortem coletur? Sed hoc sane concedamus. At vero illa, quae Peripatetici, quae Stoici dicunt, semper tibi in ore sunt in iudiciis, in senatu. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Cur post Tarentum ad Archytam? Recte, inquit, intellegis. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes.

Quare conare, quaeso.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere.

Immo videri fortasse.

Si longus, levis dictata sunt.

Sed nimis multa.

Sed residamus, inquit, si placet.

Quid ergo?

Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

• Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat?
• Sint ista Graecorum;
• Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.
• Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Negare non possum. Quid, si non modo utilitatem tibi nullam afferet, sed iacturae rei familiaris erunt faciendae, labores suscipiendi, adeundum vitae periculum? Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Itaque ut quisque optime natus institutusque est, esse omnino nolit in vita, si gerendis negotiis orbatus possit paratissimis vesci voluptatibus. Sed haec omittamus; Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem.
Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Bonum patria: miserum exilium. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Sed est forma eius disciplinae, sicut fere ceterarum, triplex: una pars est naturae, disserendi altera, vivendi tertia. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit.
An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur. Ita prorsus, inquam; Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Sit enim idem caecus, debilis. Non igitur bene. Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est.
Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem abeunt, qui venerant. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Leonidas autem, rex Lacedaemoniorum, se in Thermopylis trecentosque eos, quos eduxerat Sparta, cum esset proposita aut fuga turpis aut gloriosa mors, opposuit hostibus.